داستان واقعی پشت ترانه نمادین «سلامت هاری رایا» که در سال ۱۹۵۸ توسط پی. راملی و جمیل سولونگ در جریان یک نمایش جنگی نوشته شد؛ برنامه‌ای که آن‌ها برای جمع‌آوری کمک مالی برای همکاران هنرمند و دوستانی که شغل خود را در استودیو از دست داده بودند، سازماندهی کرده بودند.